Community Project Botshabelo!

Beste allemaal,

Zondag stond de belangrijkste activiteit van de week op het programma. We gingen met de groep stagiaires van Extrabold, plus nog wat huisgenoten/vrienden van stagiaires, naar Botshabelo, om vrijwilligerswerk te doen.

Botshabelo is een soort opvanghuis, waar weeskinderen terecht kunnen, maar ook kinderen wiens ouders HIV/AIDS hebben, alcohol verslaafd zijn, of gewoon echt niet in staat zijn om voor de kinderen te zorgen. Er zitten op dit moment ongeveer 150 kinderen in het opvanghuis, leeftijd varieert van 1 tot een jaartje of 20. Bij het opvanghuis zit nog een school en een dorpje. In het dorpje wonen o.a. de moeders van sommige kinderen.

Bij Botshabelo vinden ze het heel belangrijk dat je weet waar je vandaan komt. Ze geloven dat je het goede van je ouders moet waarderen, en het slechte moet accepteren. Bijna alle kinderen kennen hun ouders, of in ieder geval familieleden. In Botshabelo geven ze lessen, zodat kinderen kans krijgen op een toekomst. De wat oudere kinderen, de ‘college kids’, krijgen veel lessen in hospitality. Dit is de branche waar veel werk in te krijgen is en de branche die altijd zal blijven groeien. Ook geven ze therapie, zodat de kinderen hun trauma’s kunnen verwerken. Veel kinderen hebben HIV gekregen bij de geboorte, een groot aantal heeft het gekregen door verkrachting. Het is ongelooflijk wat die kinderen al allemaal hebben meegemaakt.

Verder proberen ze alle primaire levensbehoeften van de kinderen te voorzien. Ze zorgen voor onderdak, eten en drinken. Kleding krijgen ze vooral uit donaties.

Wij zijn die dag gekomen om het schoolgebouw te schilderen en om de rest van de middag door te brengen met de kinderen. Toen we daar aankwamen bleek dat we met veel te veel mensen waren, we konden niet allemaal schilderen. Toen werd de groep opgesplitst. De helft is gaan schilderen, de andere helft ging al met de kindjes iets doen. Zo werd er bedacht om een voetbaltoernooi te houden. Dit vonden de kinderen super leuk en al snel waren er meer dan genoeg kinderen verzameld om te voetballen.

Zelf hoefde ik niet te schilderen, dus ik ben mee gaan voetballen. Die mannetjes kunnen echt voetballen, dat is niet normaal! Haha... Ik kon de bal voor geen meter onder controle houden, omdat ze grond zo hobbelig was dat de bal overal heen stuiterde en ten tweede omdat als je de bal had er gelijk 20 kinderen op je af kwamen gerend.
Na een tijdje te hebben gevoetbald, ben ik bij Femke gaan zitten die aan de zijlijn zat met een groepje kleine kinderen. Deze zaten lekker te kletsen.
Het was ongelooflijk om te horen dat die kinderen, ondanks dat ze niks hebben, zo gelukkig zijn en zo’n prachtige toekomstdromen hebben. Zo kwamen er interessante gesprekken en werd het groepje kindjes steeds groter. Iedereen kwam langzaam aan in het kringetje zitten en vertelde wat persoonlijks. Dit was een super ervaring.

Daarna zijn we naar het schoolgebouw gaan kijken hoe het er voor stond, bleek dat het al klaar was. Het is een kleurrijk gebouwtje geworden. Toen zijn we nog wat ‘handje-klap’ spelletjes gaan doen, die zij normaal elke dag spelen om zichzelf te vermaken. Ook dit was een grappige ervaring, aangezien de versjes in het Zulu/Xhosa (weet ik veel welke talen allemaal) zijn. De helft van de tijd had ik geen idee van wat ze aan het zingen waren of wat de bedoeling was. Maar uiteindelijk ging dit goed en ook dit groepje werd steeds groter. Toen zijn we wat gaan eten en kregen we een presentatie van een andere studente, over haar leven in Congo/Zambia. Ze vertelde over hun gewoontes en tradities. Heel interessant ook, heel anders dan Nederland. Tijdens deze presentatie was ik de 'assistent' in traditionele kleding.

Daarna hebben we een tour gehad over het erf. We gingen kijken waar en hoe de kindjes sliepen, waar en hoe het eten gemaakt werd en we zijn het dorpje in gelopen. Dit was echt verschrikkelijk om te zien. De kindjes sliepen bijna allemaal in een grote slaapzaal, in stapelbedden. Door de donaties had bijna elk kindje een kussen en een deken. De keuken was erg primitief, ze moeten op gas koken. Gas is hier heel duur, het kost R800 per fles. Om een fornuis aan te krijgen hebben ze vier flessen nodig per keer. Dit is onbetaalbaar voor Botshabelo. Ze proberen dus zo veel mogelijk eenpansgerechten te bereiden. Erg knap als je meer dan 150 mondjes moet voeden, vier keer per dag. In het dorp, de huizen waren geen huizen te noemen, het was zo armoedig. Ongelooflijk dat daar mensen wonen die maar R250 (=€30) verdienen per maand. Daar kun je niet eens een keer fatsoenlijk boodschappen van doen. Het was een ontzettend indrukwekkende dag. Ben heel blij dat we daar zijn geweest en dat we ze hebben kunnen helpen. We zijn zeker van plan om vaker terug te gaan. Alle handjes zijn welkom.

Ik ben heel erg blij dat we deze actie ondernomen hebben met de Extrabold studenten! Een dag om nooit te vergeten!

Als je meer over Botshabelo wilt weten kun je hier op de site kijken. Mocht je dingen willen doneren, neem dat contact met mij op, dan zal ik dat verder regelen!

Baie dankie voor het lezen en sien jou later! Foto's komen zo snel mogelijk! Ik heb namelijk helaas zelf geen foto's kunnen nemen omdat ik mijn camera op het feestje had laten liggen... Ben dus even afhankelijk van anderen...

-Jolanda.

P.S: Femke bedankt voor je blogje! ;-)