Hallo allemaal,
Na ons tripje naar Home Affairs is er al weer heel wat gebeurd! Michelle's moeder is langsgekomen en ze zijn samen naar Kaapstad gegaan en Femke is op bezoek gegaan bij een vriendin in Kaapstad. Ik ben alweer twee keer naar de bios geweest, uit eten en natuurlijk gewoon werken! Ik heb ondertussen mijn periode in Housekeeping afgerond en ben sinds drie dagen aan het werk in Switchboard. Hier komen alle telefoontjes van het hotel binnen en de switchboard operator schakelt deze telefoontjes dan door naar de goede personen en afdelingen. Ook ben je verantwoordelijk voor de wake-up calls en in de avond maak je ook courtesy calls om te vragen of gasten opmerkingen of klachten hebben. Ik kan je vertellen, het is echt ongelooflijk saai om op Switchboard te werken, want de helft van de tijd zit je maar een beetje te zitten en te internetten...
Maar goed, buiten werk om hebben we ook weer veel leuke dingen gedaan! Zo was ik het weekend van 23 en 24 oktober alleen thuis, omdat Femke in Kaapstad was en Michelle met haar moeder op pad was. Zaterdag heeft een collega, Chris, mij meegenomen naar Soweto, dit is de grootste township van Johannesburg. Lindiwe, een andere collega van mij, zou mij dan in Soweto meenemen voor een tour. Uiteindelijk zijn we met 5 in totaal, Chris, Lindiwe en nog een vriend en vriendin van hun. Toen ik in het begin aankwam daar ben ik voorgesteld aan ongeveer alle familie van Chris en Lindiwe, ik denk dat ik zeker wel in zes verschillende huizen ben geweest om voorgesteld te worden, haha! Iedereen wilde me ook aanraken en knuffelen en vonden het helemaal geweldig dat ik naar Soweto was gekomen.
Na aan iedereen voorgesteld te zijn, gingen we naar een verjaardag van een vrouw die 100 was geworden. Dit was heel bijzonder. Zij kenden die vrouw alleen maar via via via, dus wij stonden met de auto naast het feest geparkeerd en hebben een beetje bij de auto gehangen. Ik persoonlijk vond het erg vreemd als je iemand maar vaag kent dat je dan met 5 man naar een verjaardag komt en op eten gaat staan wachten. Ik kwam er dus pas laat achter dat dat eigenlijk hetgene was dat we aan het doen waren.
Na de aankomst van de granny werden er heel veel liederen gezongen, gebeden en speeches gehouden. Daarna werd het buffet geopend! Ik was een beetje bang dat het weer pap en ingewanden van een koe zouden worden, maar het was dit keer anders! We kregen heerlijk eten; rijst met spinazie, rode kool, kip, rundvlees, aardappels, echt genieten dus! Er was ook superveel, dus we kregen een goed bord! Ik vond het best bijzonder dat in zo'n arme wijk zo'n luxe maal geserveerd werd voor zoveel mensen...
Daarna zijn we nog naar een soort bbq-plek gegaan. Daar kon je rauw vlees kopen en laten braaien en dan aan tafeltjes opeten. Uiteraard kreeg je hier geen mes en vork bij! Haha...
Aan het einde van de dag was ik helemaal gesloopt van alle nieuwe indrukken en heb ik dus zeer lekker geslapen! Ik weet ook zeker dat ik nog terugga naar Soweto, want het was een super ervaring en ik heb goede contacten met die collega's die mij meegenomen hadden. Ik heb al een aantal uitnodigingen liggen, dus ik ga zeker proberen daarnaartoe te gaan...
Nou, dit was het weer voor vandaag, ik ga maar weer eens terug aan het werk!
Sien jou later!
-Jolanda.
woensdag 27 oktober 2010
maandag 18 oktober 2010
Affaires bij Home Affairs
Donderdagochtend 14 oktober 2010
Morningside, Johannesburg, 7:30 uur. Daar gaan we dan op onze vrije dag… Lonneke, Michelle, Femke en ik hebben vandaag vrij geregeld om een tripje naar Home Affairs te maken. Doel? Het verlengen van ons visa, zodat we straks niet illegaal in het land zijn.
Na één grote file richting Lonneke’s huis, zijn we met enige vertraging toch vertrokken naar Johannesburg CBD (Central Business District). Dit is het oude centrum van Johannesburg wat echte vergane glorie uitstraalt. Na een tocht van 50 minuten rijden waren Michelle en ik de andere auto met Lonneke en Femke kwijtgeraakt. We hadden maar afgesproken dat we elkaar wel binnen in het gebouw van Home Affairs zouden zien. Michelle en ik hadden de auto ergens in een straat geparkeerd met de hoop dat deze er nog zou staan (het liefst nog helemaal in normale staat) bij terugkomst.
Michelle en ik waren ons helemaal kapot geschrokken, omdat er buiten bij Home Affairs een mega lange rij stond. Ik denk dat de rij zeker 5 man breed was en wel 150 meter lang. Gelukkig bleek na wat rondvragen bij de security dat we niet in die rij hoefden, maar binnen in het gebouw ergens moesten zijn.
Eenmaal binnengekomen bij Home Affairs bleek dat we op de 6e verdieping moesten zijn. Aangezien er twintig mensen op de lift stonden te wachten (omdat de tweede lift het niet deed), besloten we maar de trap te nemen. Wat lekker was, was dat je eerst 5 trappen op moest voordat je überhaupt op de eerste verdieping was, haha…
Op de zesde verdieping aangekomen moesten we eerst een formulier halen bij een balie. Hier moesten we al voor in de rij en duurde een best tijdje. Lonneke en Femke konden het gebouw van Home Affairs niet vinden, omdat ze van een andere kant kwamen. Na een paar keer heen en weer gebeld te hebben en wat paniekerig geworden te zijn (het is echt niet fijn om daar rond te rijden, je ziet alleen maar zwarte mensen en het zijn overduidelijk hele arme mensen) hebben we besloten dat ik weer naar buiten zou gaan en op een kruispunt te gaan staan om hun naar het gebouw te loodsen.
Ik had al mijn spullen binnen gelaten bij Michelle, behalve mijn telefoon en ben toen op een kruispunt gaan staan. Ik moet zeggen dat ik niet snel bang ben om ergens te lopen of naartoe te gaan, maar hier voelde ik me echt totaal niet op mijn gemak. Iedereen zit je de hele tijd aan te staren, omdat je echt de enige blanke bent die daar op straat rondloopt en iedereen spreekt je de hele tijd aan. Na 10 minuten gewacht te hebben hadden ze dan eindelijk het gebouw gevonden en konden ze ook naar binnen.
Na het formulier ingevuld te hebben konden we door naar de wachtruimtes. Er waren twee delen, submissions en collections. We hadden direct al door dat we naar de submissions afdeling moesten. Daar stonden 4 rijen banken achter elkaar. Na een tijdje iedereen geobserveerd te hebben, kwam Femke tot de conclusie dat er een doorschuif systeem gebruikt werd. Zoals wij in Nederland gewend zijn bij de gemeente een nummertje te trekken dat op een display verschijnt, doen ze dat hier dus op een heel andere manier! Degene die rechts op de voorste bank zit, is als volgende aan de beurt. Je begint op de achterste bank aan de linkerkant en schuift zo die hele bank over. Als je dan helemaal rechts zit, verplaats je naar de bank ervoor, totdat je aan de beurt bent. Het grappige is dat iedereen heel fanatiek is met doorschuiven, omdat ze zo snel mogelijk aan de beurt willen zijn. Iedereen bemoeit zich er dan ook mee als je een gaatje laat vallen van 50 cm tussen je buurman en jou. Mensen komen ook rustig half op je schoot zitten of super dicht tegen je aan…
Eindelijk aan de beurt ging Michelle als eerst een poging wagen om haar visum te verlengen. Zoals school ons had voorgelicht vroegen wij om een éénmalige verlenging van ons visum (wat nu dus nog een toeristenvisum is). Dit kon helaas niet waargemaakt worden. Op een toeristenvisum mag je namelijk niet werken! Ook bleek dat we niet alle goede formulieren bij ons hadden. We hadden alles meegenomen wat school had gezegd, maar ze wilden ook nog een bewijs hebben dat wij genoeg geld hebben om hier te kunnen leven.
Nou, toen konden we dus weer terug! Omdat we vrij geregeld hadden om ons visum te kunnen regelen, wilden we het persee donderdag geregeld hebben. Onze wegen scheidden zich dus en iedereen ging haar missende papieren regelen. Ik ben naar mijn werk gereden en had mijn Rooms Division manager gevraagd een brief te schrijven waarin staat hoeveel ik verdien en hoe ik het uitbetaal krijg.
Eenmaal weer terug bij Home Affairs konden we na weer op alle bankjes gezeten te hebben, een tweede poging wagen. We hadden gelukkig nu wel alle goede papieren, maar er was nog veel gedoe over of we nu wel of niet een toeristenvisum moesten hebben.
Volgens mij waren ze ons een beetje zat aan het worden en heeft die vrouw uiteindelijk gewoon alle papieren ingenomen, in een dossier geniet en ons onze verlengingen gegeven. Ik heb uiteindelijk een ‘internship permit’ gekregen, wat volgens mij perfect is!
Na dit dossier gekregen te hebben, moesten we naar de volgende afdeling: de kassa. Opnieuw begonnen we achteraan en hadden we nog een klein conflictje met een big mama die ongeveer bovenop Femke ging zitten. Om maar geen stennis te schoppen ben ik maar opgestaan en naast de bank gaan staan.
Aan het eind kregen we te horen dat we over ongeveer een maand, jawel, een sms ontvangen dat we ons visum kunnen ophalen. Hoe modern! Haha… Dan kunnen we dus weer een dag vrij nemen om bij de collections afdeling de bankjes warm te houden.
Erg duidelijk is geworden dat dit soort dingen wel erg verschillen met Nederland. Iedereen heeft ook een andere mening over welk visum we nu moesten hebben en het lag echt aan de persoon en zijn/haar gemoedstoestand die je tegenover je had.
Als je ook ooit nog eens denkt dat je in Nederland lang op een document bij de gemeente hebt gewacht, nou dat is echt een lachertje! Ons geduld was goed op de proef gesteld, desondanks dat we er wel op voorbereid waren dat het lang ging duren.
Al met al een hele ervaring dus die we nog eens rustig mogen overdoen over een maandje!
Groetjes,
-Jolanda.
Morningside, Johannesburg, 7:30 uur. Daar gaan we dan op onze vrije dag… Lonneke, Michelle, Femke en ik hebben vandaag vrij geregeld om een tripje naar Home Affairs te maken. Doel? Het verlengen van ons visa, zodat we straks niet illegaal in het land zijn.
Na één grote file richting Lonneke’s huis, zijn we met enige vertraging toch vertrokken naar Johannesburg CBD (Central Business District). Dit is het oude centrum van Johannesburg wat echte vergane glorie uitstraalt. Na een tocht van 50 minuten rijden waren Michelle en ik de andere auto met Lonneke en Femke kwijtgeraakt. We hadden maar afgesproken dat we elkaar wel binnen in het gebouw van Home Affairs zouden zien. Michelle en ik hadden de auto ergens in een straat geparkeerd met de hoop dat deze er nog zou staan (het liefst nog helemaal in normale staat) bij terugkomst.
Michelle en ik waren ons helemaal kapot geschrokken, omdat er buiten bij Home Affairs een mega lange rij stond. Ik denk dat de rij zeker 5 man breed was en wel 150 meter lang. Gelukkig bleek na wat rondvragen bij de security dat we niet in die rij hoefden, maar binnen in het gebouw ergens moesten zijn.
Eenmaal binnengekomen bij Home Affairs bleek dat we op de 6e verdieping moesten zijn. Aangezien er twintig mensen op de lift stonden te wachten (omdat de tweede lift het niet deed), besloten we maar de trap te nemen. Wat lekker was, was dat je eerst 5 trappen op moest voordat je überhaupt op de eerste verdieping was, haha…
Op de zesde verdieping aangekomen moesten we eerst een formulier halen bij een balie. Hier moesten we al voor in de rij en duurde een best tijdje. Lonneke en Femke konden het gebouw van Home Affairs niet vinden, omdat ze van een andere kant kwamen. Na een paar keer heen en weer gebeld te hebben en wat paniekerig geworden te zijn (het is echt niet fijn om daar rond te rijden, je ziet alleen maar zwarte mensen en het zijn overduidelijk hele arme mensen) hebben we besloten dat ik weer naar buiten zou gaan en op een kruispunt te gaan staan om hun naar het gebouw te loodsen.
Ik had al mijn spullen binnen gelaten bij Michelle, behalve mijn telefoon en ben toen op een kruispunt gaan staan. Ik moet zeggen dat ik niet snel bang ben om ergens te lopen of naartoe te gaan, maar hier voelde ik me echt totaal niet op mijn gemak. Iedereen zit je de hele tijd aan te staren, omdat je echt de enige blanke bent die daar op straat rondloopt en iedereen spreekt je de hele tijd aan. Na 10 minuten gewacht te hebben hadden ze dan eindelijk het gebouw gevonden en konden ze ook naar binnen.
Na het formulier ingevuld te hebben konden we door naar de wachtruimtes. Er waren twee delen, submissions en collections. We hadden direct al door dat we naar de submissions afdeling moesten. Daar stonden 4 rijen banken achter elkaar. Na een tijdje iedereen geobserveerd te hebben, kwam Femke tot de conclusie dat er een doorschuif systeem gebruikt werd. Zoals wij in Nederland gewend zijn bij de gemeente een nummertje te trekken dat op een display verschijnt, doen ze dat hier dus op een heel andere manier! Degene die rechts op de voorste bank zit, is als volgende aan de beurt. Je begint op de achterste bank aan de linkerkant en schuift zo die hele bank over. Als je dan helemaal rechts zit, verplaats je naar de bank ervoor, totdat je aan de beurt bent. Het grappige is dat iedereen heel fanatiek is met doorschuiven, omdat ze zo snel mogelijk aan de beurt willen zijn. Iedereen bemoeit zich er dan ook mee als je een gaatje laat vallen van 50 cm tussen je buurman en jou. Mensen komen ook rustig half op je schoot zitten of super dicht tegen je aan…
Eindelijk aan de beurt ging Michelle als eerst een poging wagen om haar visum te verlengen. Zoals school ons had voorgelicht vroegen wij om een éénmalige verlenging van ons visum (wat nu dus nog een toeristenvisum is). Dit kon helaas niet waargemaakt worden. Op een toeristenvisum mag je namelijk niet werken! Ook bleek dat we niet alle goede formulieren bij ons hadden. We hadden alles meegenomen wat school had gezegd, maar ze wilden ook nog een bewijs hebben dat wij genoeg geld hebben om hier te kunnen leven.
Nou, toen konden we dus weer terug! Omdat we vrij geregeld hadden om ons visum te kunnen regelen, wilden we het persee donderdag geregeld hebben. Onze wegen scheidden zich dus en iedereen ging haar missende papieren regelen. Ik ben naar mijn werk gereden en had mijn Rooms Division manager gevraagd een brief te schrijven waarin staat hoeveel ik verdien en hoe ik het uitbetaal krijg.
Eenmaal weer terug bij Home Affairs konden we na weer op alle bankjes gezeten te hebben, een tweede poging wagen. We hadden gelukkig nu wel alle goede papieren, maar er was nog veel gedoe over of we nu wel of niet een toeristenvisum moesten hebben.
Volgens mij waren ze ons een beetje zat aan het worden en heeft die vrouw uiteindelijk gewoon alle papieren ingenomen, in een dossier geniet en ons onze verlengingen gegeven. Ik heb uiteindelijk een ‘internship permit’ gekregen, wat volgens mij perfect is!
Na dit dossier gekregen te hebben, moesten we naar de volgende afdeling: de kassa. Opnieuw begonnen we achteraan en hadden we nog een klein conflictje met een big mama die ongeveer bovenop Femke ging zitten. Om maar geen stennis te schoppen ben ik maar opgestaan en naast de bank gaan staan.
Aan het eind kregen we te horen dat we over ongeveer een maand, jawel, een sms ontvangen dat we ons visum kunnen ophalen. Hoe modern! Haha… Dan kunnen we dus weer een dag vrij nemen om bij de collections afdeling de bankjes warm te houden.
Erg duidelijk is geworden dat dit soort dingen wel erg verschillen met Nederland. Iedereen heeft ook een andere mening over welk visum we nu moesten hebben en het lag echt aan de persoon en zijn/haar gemoedstoestand die je tegenover je had.
Als je ook ooit nog eens denkt dat je in Nederland lang op een document bij de gemeente hebt gewacht, nou dat is echt een lachertje! Ons geduld was goed op de proef gesteld, desondanks dat we er wel op voorbereid waren dat het lang ging duren.
Al met al een hele ervaring dus die we nog eens rustig mogen overdoen over een maandje!
Groetjes,
-Jolanda.
Weer geen staking
Sawubona!
Zoals ik verteld had waren er vrijdag weer onderhandelingen over de eventuele staking in mijn hotel. Deze onderhandelingen zijn wéér uitgesteld, dit keer naar de 29e oktober. Het is dus weer afwachten of er dan wel een staking gaan beginnen...
Naja, van uitstel komt afstel toch?? Laten we daarop hopen... ;-)
Verder heb ik dit weekend niet superveel bijzonders uitgevoerd. Zaterdag heb ik gewerkt en zondag ben ik met Femke, Lonneke en Thomas naar de Walter Sisulu National Botanic Gardens geweeest. Ik had er wat meer van verwacht (bloemen en bomen enzo), maar eigenlijk was het gewoon een groot park, met veel grasvelden, met als hoogtepunt een waterval. We zijn deze berg omhoog geklommen en vanaf daar hadden we een prachtig uitzicht. Ook bij de waterval hebben we nog een paar mooie plaatjes geschoten. De foto's zijn zoals gewoonlijk weer op mijn webalbum te vinden!
Zondagavond ben ik naar het vliegveld gereden om een hapje te eten en wat te drinken met Jan en Monique. Zij waren op de terugweg van een vakantie in het Krugerpark. Dit was erg gezellig en leuk om hun even te zien!
Groetjes vanuit een warm Joburg!
-Jolanda.
Zoals ik verteld had waren er vrijdag weer onderhandelingen over de eventuele staking in mijn hotel. Deze onderhandelingen zijn wéér uitgesteld, dit keer naar de 29e oktober. Het is dus weer afwachten of er dan wel een staking gaan beginnen...
Naja, van uitstel komt afstel toch?? Laten we daarop hopen... ;-)
Verder heb ik dit weekend niet superveel bijzonders uitgevoerd. Zaterdag heb ik gewerkt en zondag ben ik met Femke, Lonneke en Thomas naar de Walter Sisulu National Botanic Gardens geweeest. Ik had er wat meer van verwacht (bloemen en bomen enzo), maar eigenlijk was het gewoon een groot park, met veel grasvelden, met als hoogtepunt een waterval. We zijn deze berg omhoog geklommen en vanaf daar hadden we een prachtig uitzicht. Ook bij de waterval hebben we nog een paar mooie plaatjes geschoten. De foto's zijn zoals gewoonlijk weer op mijn webalbum te vinden!
Zondagavond ben ik naar het vliegveld gereden om een hapje te eten en wat te drinken met Jan en Monique. Zij waren op de terugweg van een vakantie in het Krugerpark. Dit was erg gezellig en leuk om hun even te zien!
Groetjes vanuit een warm Joburg!
-Jolanda.
donderdag 14 oktober 2010
Staking
Lieve allemaal,
Allereerst sorry voor mijn nalatigheid jullie op de hoogte te houden van de staking en dergelijke!
Maandag 4 oktober zijn de onderhandelingen tussen de verschillende partijen uitgesteld naar morgen, vrijdag 15 oktober. Dat betekend dus dat we morgen als het goed is horen of de staking nu wel of niet doorgaat. Deze twee weken hebben we dus twee 'normale' weken gehad. Vorige week was wel mega druk, de bezettingsgraad was twee dagen zelfs 119% en 116%! Ik heb me dan ook 3 slagen in de rondte gewerkt, maar achteraf wel heel leerzaam...
Oorspronkelijk zou ik volgende week gaan werken bij de Front Office, maar als de staking doorgaat, zal ik in housekeeping blijven tot de staking is afgelopen.
We zijn allemaal heel erg benieuwd wat er gaat gebeuren en ik zal proberen jullie dit keer wél op de hoogte te houden!
Sien jou later!
-Jolanda.
Allereerst sorry voor mijn nalatigheid jullie op de hoogte te houden van de staking en dergelijke!
Maandag 4 oktober zijn de onderhandelingen tussen de verschillende partijen uitgesteld naar morgen, vrijdag 15 oktober. Dat betekend dus dat we morgen als het goed is horen of de staking nu wel of niet doorgaat. Deze twee weken hebben we dus twee 'normale' weken gehad. Vorige week was wel mega druk, de bezettingsgraad was twee dagen zelfs 119% en 116%! Ik heb me dan ook 3 slagen in de rondte gewerkt, maar achteraf wel heel leerzaam...
Oorspronkelijk zou ik volgende week gaan werken bij de Front Office, maar als de staking doorgaat, zal ik in housekeeping blijven tot de staking is afgelopen.
We zijn allemaal heel erg benieuwd wat er gaat gebeuren en ik zal proberen jullie dit keer wél op de hoogte te houden!
Sien jou later!
-Jolanda.
zondag 3 oktober 2010
Foto's op Picasa webalbum
Howzit!
Ik heb nieuwe foto's geupload op mijn fotowebalbum!
De volgende foto's staan er nu bij:
- H20 zaterdag 2 oktober
- Botshabelo 26 september
- Zwemmen Wild Waters zondag 19 september
- Verjaardag Craig zaterdag 18 september
- Mount Grace 1 september
Het fotoalbum kun je hier vinden!
Enjoy!
-Jolanda.
Ik heb nieuwe foto's geupload op mijn fotowebalbum!
De volgende foto's staan er nu bij:
- H20 zaterdag 2 oktober
- Botshabelo 26 september
- Zwemmen Wild Waters zondag 19 september
- Verjaardag Craig zaterdag 18 september
- Mount Grace 1 september
Het fotoalbum kun je hier vinden!
Enjoy!
-Jolanda.
H20 weekend!
Hee allemaal,
Het weekend is weer voorbij en zoals gewoonlijk is er dan weer veel te vertellen! Dit weekend stond volledig in het teken van een mega groot dance-feest, H20 genaamd.
Oorspronkelijk moesten we dit weekend werken in een ander hotel van het managementbedrijf, Mount Grace. Daar hadden ze een evenement waar 1000 gasten zouden komen en alle studenten werd gevraagd om een handje te helpen. Wij hadden echter al in de eerste week dat we in Johannesburg waren afgesproken dat we dit weekend zouden blijven slapen bij onze vrienden in Boksburg in het Birchwood Staffhouse, dus wij hebben ons netjes afgemeld voor Mount Grace.
H20 begon zaterdag al om 11 uur 's ochtends en vond plaats in het Wild Waters in Boksburg. Dit is dat waterpark waar ik ook al twee keer ben wezen zwemmen. De dresscode was wit. We reden om 12 uur aan en zijn toen we aankwamen in Boksburg redelijk snel doorgegaan naar het waterpark. We waren met een hele grote groep, namelijk 9 mensen uit het Birchwood Staffhouse, 3 mensen van het Hyatt, 9 mensen van het Middle Road huis en dan nog wij drieën.
Het was heel erg leuk, want het was ook voor het eerst dat alle stagiaires van de Hotelschool samen uit waren, of überhaupt samen waren!
Aan het begin van de avond zijn we weer terug gegaan naar het Staffhouse en hebben we een braai gehouden, waarna we rond 9 uur weer terugkeerden naar H20. 's Avonds zijn we ook nog doorgegaan naar de Flyers, de club waar we altijd uit gaan daar!
Aankomende week wordt het een interessante week op het werk. Dit is namelijk de week dat de staking gaat beginnen. Morgen is er een bijeenkomst van alle verschillende partijen (vakbonden en de GM) en wordt er wel of niet een handtekening gezet of de staking doorgaat. Als deze handtekening wél wordt gezet (waar de kans dus heel groot op is) hebben ze 48 uur de tijd om de staking te beginnen. Vanaf maandag komen dan ook alle studenten die voor Extrabold werken naar ons hotel. Wij moeten namelijk samen met de managers het hotel draaiende houden! Dat wordt dus nog een hele uitdaging! Als het even tegenzit moeten we de komende weken dus non-stop werken.
Ik vind het wel heel erg leuk om dit een keer mee te maken, maar aan de andere kant hoop ik dat het met een weekje ook weer afgelopen is, haha!
Als de staking uit de hand gaat lopen, hebben ze ons onderdak beloofd in het Crowne Plaza Hotel en wordt transport van en naar het werk voor ons geregeld. Dit kan bijvoorbeeld zijn als ze ons gaan bedreigen of als het gewelddadig wordt. . Wij gaan namelijk wel gewoon naar het werk en dat vinden onze collega's die staken natuurlijk niet zo leuk.
Het wordt dus een spannende week en ik houd jullie op de hoogte!
Sien jou later!
-Jolanda.
Het weekend is weer voorbij en zoals gewoonlijk is er dan weer veel te vertellen! Dit weekend stond volledig in het teken van een mega groot dance-feest, H20 genaamd.
Oorspronkelijk moesten we dit weekend werken in een ander hotel van het managementbedrijf, Mount Grace. Daar hadden ze een evenement waar 1000 gasten zouden komen en alle studenten werd gevraagd om een handje te helpen. Wij hadden echter al in de eerste week dat we in Johannesburg waren afgesproken dat we dit weekend zouden blijven slapen bij onze vrienden in Boksburg in het Birchwood Staffhouse, dus wij hebben ons netjes afgemeld voor Mount Grace.
H20 begon zaterdag al om 11 uur 's ochtends en vond plaats in het Wild Waters in Boksburg. Dit is dat waterpark waar ik ook al twee keer ben wezen zwemmen. De dresscode was wit. We reden om 12 uur aan en zijn toen we aankwamen in Boksburg redelijk snel doorgegaan naar het waterpark. We waren met een hele grote groep, namelijk 9 mensen uit het Birchwood Staffhouse, 3 mensen van het Hyatt, 9 mensen van het Middle Road huis en dan nog wij drieën.
Het was heel erg leuk, want het was ook voor het eerst dat alle stagiaires van de Hotelschool samen uit waren, of überhaupt samen waren!
Aan het begin van de avond zijn we weer terug gegaan naar het Staffhouse en hebben we een braai gehouden, waarna we rond 9 uur weer terugkeerden naar H20. 's Avonds zijn we ook nog doorgegaan naar de Flyers, de club waar we altijd uit gaan daar!
Aankomende week wordt het een interessante week op het werk. Dit is namelijk de week dat de staking gaat beginnen. Morgen is er een bijeenkomst van alle verschillende partijen (vakbonden en de GM) en wordt er wel of niet een handtekening gezet of de staking doorgaat. Als deze handtekening wél wordt gezet (waar de kans dus heel groot op is) hebben ze 48 uur de tijd om de staking te beginnen. Vanaf maandag komen dan ook alle studenten die voor Extrabold werken naar ons hotel. Wij moeten namelijk samen met de managers het hotel draaiende houden! Dat wordt dus nog een hele uitdaging! Als het even tegenzit moeten we de komende weken dus non-stop werken.
Ik vind het wel heel erg leuk om dit een keer mee te maken, maar aan de andere kant hoop ik dat het met een weekje ook weer afgelopen is, haha!
Als de staking uit de hand gaat lopen, hebben ze ons onderdak beloofd in het Crowne Plaza Hotel en wordt transport van en naar het werk voor ons geregeld. Dit kan bijvoorbeeld zijn als ze ons gaan bedreigen of als het gewelddadig wordt. . Wij gaan namelijk wel gewoon naar het werk en dat vinden onze collega's die staken natuurlijk niet zo leuk.
Het wordt dus een spannende week en ik houd jullie op de hoogte!
Sien jou later!
-Jolanda.
Abonneren op:
Posts (Atom)