Helaas, helaas, mijn vakantie is alweer voorbij en vandaag zijn we alweer braaf naar school geweest!
 |
| Oma Buhle, Clayton, ik en Buhle |
Vrijdag was ik braaf bezig aan mijn huiswerk belt opeens een vriendin (Buhle, spreek uit Boeshle) mij op met de mededeling dat haar oma vraagt of ik bij hun kom logeren. De oma van Buhle woont in Soweto en op zo'n aanbod kun je natuurlijk moeilijk nee zeggen!
Ik vond het best bijzonder dat haar oma dit vroeg, want ik heb die vrouw één keertje eerder gezien toen we Buhle kwamen ophalen bij haar thuis...
Daar aangekomen vroeg de oma of we haar aub even naar de taxi standplaats wilde lopen, want ze ging naar een feestje... Ehhh... oké, oma het huis huis, wij het huis voor onszelf! Komen we terug, vraagt een andere oma van Buhle of we haar ook even weg willen brengen! Oké, oma nr. 2 ook naar een feestje! Gaat lekker hier...
 |
| Traditionele maaltijd: 'Samp', hoofdingrediënt | |
|
|
|
|
| is bonen en zeer vullend. |
Daarna liet Buhle mij de buurt zien waar ze 6 jaar heeft gewoond toen ze op de basisschool zat. Ik heb haar school gezien en de buurt waar ze altijd speelde. Ook heb ik in totaal 7 oma's van haar ontmoet! (alle zussen van haar oma's noemt ze ook oma's...) Na alle ontmoetingen was het hoog tijd voor een biertje en zijn we naar een café gegaan, (waar alleen maar dames waren?!). Na één biertje kwam een ongeruste broer ons ophalen, want hij wilde liever dat wij thuis kwamen drinken. Daar hebben we de avond mooi afgesloten...
De volgende morgen ging de wekker alweer om 6 uur. Buhle had mij niet echt voorbereid, maar ze nam mij mee naar een echte zwarte begrafenis! Ik was zo miniem voorbereid dat ik niet eens fatsoenlijke kleding bij me had en dus in de spijkerbroek en tshirt en vest van de avond ervoor naar die begrafenis ging... Zoals je wel kunt begrijpen, voelde ik me niet echt op mn gemak in die kleding (wie gaat er nou in een spijkerbroek naar een begrafenis?!) en ook nog eens als enige witte persoon daar.
De persoon die overleden was, was een vader van een vriendin van Buhle (ikzelf had die vriendin één keer ontmoet op een feestje). De begrafenis begon met een dienst bij de familie thuis. Er was een grote partytent in de voortent en een tweede tent op de oprit. Omdat we redelijk laat waren, hadden we plaatsgenomen op de oprit. Helaas kon ik vanaf daar niet de kist zien en de mensen die spraken, ik kon het alleen maar horen. Ik heb daar rustig mijn tijd uitgezeten, want ze spraken in Zulu, dus heb er geen woord van verstaan. Elke spreker was heel emotioneel, sommige huilden tijdens het spreken, anderen spraken normaal en weer anderen schreeuwden alsof hun leven er vanaf hing (soms klonk het ook of ze boos waren). Na en tussen elke spreker werden er liederen gezongen, wat heel erg mooi was.
Na deze dienst moest iedereen naar de begraafplaats. Trouwens, als je naar een begrafenis gaat, mag je parkeren waar je maar wilt, zelfs voor iemands gate als je die blokkeert, want jij bent in rouw. Dat was dus lekker makkelijk om een plekje te vinden... Om alle mensen te vervoeren naar de begraafplaats waren er twee grote touringbussen geregeld die helemaal volgepropt werden met mensen. Gelukkig waren wij met een auto, dus konden wij ons aansluiten in de stoet. De lijkauto was een wit busje en ging voorop, daarachter iedereen met de alarmlichten aan en net als in NL heeft een stoet overal voorrang.
Op de begraafplaats aangekomen reden we de begraafplaats op en konden we parkeren ong. 20 meter vanaf waar de persoon begraven werd! Zeer apart dus, later komen daar gewoon mensen in de grond...
Bij het graf stond weer een partytent opgebouwd met stoelen daarin, dit was bedoeld voor alle oma's die aanwezig waren. Alle mannen stonden voor de tent rondom het graf (de oma's konden eigenlijk dus helemaal niets zien!) en alle vrouwen stonden achter de tent van de oma's. Het graf was al uitgegraven en de berg zand lag ernaast. Wat mij erg verbaasde was dat er een graafmachine klaarstond 50m verderop, ik vond dat een beetje too much, maar later bleek waarom...
Op de begraafplaats werd niets meer gezegd, maar bijna voordat we uberhaupt allemaal een plekje gevonden hadden, zat de kist al in de grond en waren de mannen die eromheen stonden al begonnen met allemaal een schep zand erop te gooien. Tijdens de hele ceremonie werden er liederen gezongen...
Twee mannen kwamen met twee scheppen zand naar de omaatjes en die mochten van de ene schep zand op de andere leggen en dat werd er dan ook opgegooid. Toen dat klaar was, kwam de graafmachine en moesten we allemaal wachten tot het hele gat dichtgemaakt was door de machine.
Ik heb gevraagd waarom we dat moesten aanzien en toen vertelden ze dat anders de kist gestolen kan worden, en nu weten ze zeker dat de persoon met kist en al begraven is...
 |
| De rijen voor de buffetten aan de kant van de straat. |
Na de begraafplaats ging iedereen weer terug naar het huis waar de dienst was en stonden de buffetten met eten klaar. Aan beide kanten van de straat stonden twee buffetten en iedereen ging direct vanuit de bussen en de auto's in de rij.
 |
| Het eten van het buffet. |
Net als vorig jaar bij de 100-jarige verjaardag (zie
deze blog) was het buffet zeer uitgebreid en moet het superduur zijn om voor zoveel mensen dit luxe eten te cateren. Op de foto hiernaast kun je zien wat we te eten kregen! Toen ik deze foto maken was het vlees nog niet gearriveerd, maar dat was er ook genoeg!
Nadat het eten op was ben ik met Buhle nog even de toerist wezen uithangen en hebben we het Hector Pieterson Museum en Sqaure bezocht. Dit museum gaat over de scholierenopstand in 1976 waar 1000-en scholieren in opstand kwamen tegen dat ze Afrikaans op school moesten leren en waar meer dan 500 scholieren zijn neergeschoten door de politie. Zeer aangrijpend museum en weer een beetje cultuur geleerd...
Na deze enerverende dag en nacht was ik helemaal gesloopt en had ik niet eens energie meer om naar de twee braais te gaan waar we ook nog verwacht werden... Weer een mooie ervaring opgedaan!
Groetjes en baie dankie voor het lezen!
-Jolanda.
Aan het begin van de dag (voordat je eten gaat uitdelen, etc) moest de jury langskomen en alles bekijken/proeven/uitvoeren. Daarna mocht je pas beginnen met uitdelen. Binnen 50 minuten was al ons eten weg en nog een uur later begonnen gelukkig alle optredens, dus konden we daar lekker van genieten.
Wij hadden geen optredens uit te voeren, want de klederdracht had Jurre ons niet voor opgegeven, en een typisch NLse dans hebben we niet... En we hadden niet echt zin om de vogeltjesdans of een amateur versie van de klompendans (zonder klompen) uit te voeren.
