Affaires bij Home Affairs

Donderdagochtend 14 oktober 2010

Morningside, Johannesburg, 7:30 uur. Daar gaan we dan op onze vrije dag… Lonneke, Michelle, Femke en ik hebben vandaag vrij geregeld om een tripje naar Home Affairs te maken. Doel? Het verlengen van ons visa, zodat we straks niet illegaal in het land zijn.

Na één grote file richting Lonneke’s huis, zijn we met enige vertraging toch vertrokken naar Johannesburg CBD (Central Business District). Dit is het oude centrum van Johannesburg wat echte vergane glorie uitstraalt. Na een tocht van 50 minuten rijden waren Michelle en ik de andere auto met Lonneke en Femke kwijtgeraakt. We hadden maar afgesproken dat we elkaar wel binnen in het gebouw van Home Affairs zouden zien. Michelle en ik hadden de auto ergens in een straat geparkeerd met de hoop dat deze er nog zou staan (het liefst nog helemaal in normale staat) bij terugkomst.

Michelle en ik waren ons helemaal kapot geschrokken, omdat er buiten bij Home Affairs een mega lange rij stond. Ik denk dat de rij zeker 5 man breed was en wel 150 meter lang. Gelukkig bleek na wat rondvragen bij de security dat we niet in die rij hoefden, maar binnen in het gebouw ergens moesten zijn.
Eenmaal binnengekomen bij Home Affairs bleek dat we op de 6e verdieping moesten zijn. Aangezien er twintig mensen op de lift stonden te wachten (omdat de tweede lift het niet deed), besloten we maar de trap te nemen. Wat lekker was, was dat je eerst 5 trappen op moest voordat je überhaupt op de eerste verdieping was, haha…

Op de zesde verdieping aangekomen moesten we eerst een formulier halen bij een balie. Hier moesten we al voor in de rij en duurde een best tijdje. Lonneke en Femke konden het gebouw van Home Affairs niet vinden, omdat ze van een andere kant kwamen. Na een paar keer heen en weer gebeld te hebben en wat paniekerig geworden te zijn (het is echt niet fijn om daar rond te rijden, je ziet alleen maar zwarte mensen en het zijn overduidelijk hele arme mensen) hebben we besloten dat ik weer naar buiten zou gaan en op een kruispunt te gaan staan om hun naar het gebouw te loodsen.
Ik had al mijn spullen binnen gelaten bij Michelle, behalve mijn telefoon en ben toen op een kruispunt gaan staan. Ik moet zeggen dat ik niet snel bang ben om ergens te lopen of naartoe te gaan, maar hier voelde ik me echt totaal niet op mijn gemak. Iedereen zit je de hele tijd aan te staren, omdat je echt de enige blanke bent die daar op straat rondloopt en iedereen spreekt je de hele tijd aan. Na 10 minuten gewacht te hebben hadden ze dan eindelijk het gebouw gevonden en konden ze ook naar binnen.

Na het formulier ingevuld te hebben konden we door naar de wachtruimtes. Er waren twee delen, submissions en collections. We hadden direct al door dat we naar de submissions afdeling moesten. Daar stonden 4 rijen banken achter elkaar. Na een tijdje iedereen geobserveerd te hebben, kwam Femke tot de conclusie dat er een doorschuif systeem gebruikt werd. Zoals wij in Nederland gewend zijn bij de gemeente een nummertje te trekken dat op een display verschijnt, doen ze dat hier dus op een heel andere manier! Degene die rechts op de voorste bank zit, is als volgende aan de beurt. Je begint op de achterste bank aan de linkerkant en schuift zo die hele bank over. Als je dan helemaal rechts zit, verplaats je naar de bank ervoor, totdat je aan de beurt bent. Het grappige is dat iedereen heel fanatiek is met doorschuiven, omdat ze zo snel mogelijk aan de beurt willen zijn. Iedereen bemoeit zich er dan ook mee als je een gaatje laat vallen van 50 cm tussen je buurman en jou. Mensen komen ook rustig half op je schoot zitten of super dicht tegen je aan…

Eindelijk aan de beurt ging Michelle als eerst een poging wagen om haar visum te verlengen. Zoals school ons had voorgelicht vroegen wij om een éénmalige verlenging van ons visum (wat nu dus nog een toeristenvisum is). Dit kon helaas niet waargemaakt worden. Op een toeristenvisum mag je namelijk niet werken! Ook bleek dat we niet alle goede formulieren bij ons hadden. We hadden alles meegenomen wat school had gezegd, maar ze wilden ook nog een bewijs hebben dat wij genoeg geld hebben om hier te kunnen leven.

Nou, toen konden we dus weer terug! Omdat we vrij geregeld hadden om ons visum te kunnen regelen, wilden we het persee donderdag geregeld hebben. Onze wegen scheidden zich dus en iedereen ging haar missende papieren regelen. Ik ben naar mijn werk gereden en had mijn Rooms Division manager gevraagd een brief te schrijven waarin staat hoeveel ik verdien en hoe ik het uitbetaal krijg.

Eenmaal weer terug bij Home Affairs konden we na weer op alle bankjes gezeten te hebben, een tweede poging wagen. We hadden gelukkig nu wel alle goede papieren, maar er was nog veel gedoe over of we nu wel of niet een toeristenvisum moesten hebben.
Volgens mij waren ze ons een beetje zat aan het worden en heeft die vrouw uiteindelijk gewoon alle papieren ingenomen, in een dossier geniet en ons onze verlengingen gegeven. Ik heb uiteindelijk een ‘internship permit’ gekregen, wat volgens mij perfect is!

Na dit dossier gekregen te hebben, moesten we naar de volgende afdeling: de kassa. Opnieuw begonnen we achteraan en hadden we nog een klein conflictje met een big mama die ongeveer bovenop Femke ging zitten. Om maar geen stennis te schoppen ben ik maar opgestaan en naast de bank gaan staan.

Aan het eind kregen we te horen dat we over ongeveer een maand, jawel, een sms ontvangen dat we ons visum kunnen ophalen. Hoe modern! Haha… Dan kunnen we dus weer een dag vrij nemen om bij de collections afdeling de bankjes warm te houden.

Erg duidelijk is geworden dat dit soort dingen wel erg verschillen met Nederland. Iedereen heeft ook een andere mening over welk visum we nu moesten hebben en het lag echt aan de persoon en zijn/haar gemoedstoestand die je tegenover je had.
Als je ook ooit nog eens denkt dat je in Nederland lang op een document bij de gemeente hebt gewacht, nou dat is echt een lachertje! Ons geduld was goed op de proef gesteld, desondanks dat we er wel op voorbereid waren dat het lang ging duren.

Al met al een hele ervaring dus die we nog eens rustig mogen overdoen over een maandje!

Groetjes,

-Jolanda.