Reis en eerste twee dagen

Hallo allemaal,

Hier dan mijn eerste berichtje vanuit Johannesburg! Op moment van schrijven lig ik in bed, klaar om te gaan slapen.

Voor de mensen die geen zin hebben in dit mega verhaal, hier is de verkapte versie: ik ben goed aangekomen, huis op het complex is perfect, ik leer elke minuut en we hebben nog géén auto.

Vandaag is de tweede dag geweest hier, maar ik zal bij het begin beginnen...

Hier komt het mega verhaal wat ik gisteren heb getypt over mijn eerste ervaringen hier:

Nou, daar lig ik dan… In bed in mijn nieuwe huis in Sandton, Zuid-Afrika.
Vrijdag heb ik mijn koffers gepakt en met veel passen en meten is al mijn bagage binnen de limiet van 23 kg per koffer gebleven!
Zaterdag gingen we rond half één weg met de auto richting het vliegveld in Düsseldorf. We hadden om drie uur bij de incheckbalie van onze vlucht afgesproken met alle mensen die deze vlucht hadden. Dit waren: Michelle, Melanie, Gijs, Geert en ik. Met z’n vijven dus.
Michelle woont bij mij in huis, Gijs gaat naar Sun City en Geert en Melanie wonen samen in een guest-house van het hotel waar zij gaan werken.

Om de tijd te doden zijn we in verschillende restaurantjes nog wat gaan eten en drinken. Ik zat met mijn familie en Michelle en haar familie in de Starbucks. Toen het tijd was om door de douane te gaan zijn er door een enkeling een paar traantjes gelaten en al snel stonden we voor de handbagage-controle.

En ja hoor, je raadt het al… Jolanda wordt weer apart gehaald en gevraagd of ze d’r tas even wilt uitpakken… ‘Aber natürlich, fraulein’ *net vanmorgen met alle geweld die tas vol zitten stouwen dat alles nog meekon, kan ik hem nu weer gaan uitpakken, pfff* Wat bleek, ze hadden mijn draagbare externe harde schijf op het schermpje gezien… Ik moet wel toegeven, hij heeft wel wat weg van een kleine flacon waar sterke drank in kan… Na veel gedoe kon ik mijn tas weer inpakken en verder lopen.

Met z’n vijven hebben we lekker bij een restaurantje naast de gate gezeten en een kleine alcoholische versnapering genuttigd om deze periode eens goed in te luiden. Nog even een groepsfoto gemaakt en hup het vliegtuig in! Dit vliegtuig was heel klein, konden maar 123 mensen in en was 30 meter lang. Het was dacht ik een Airbus 318.

In Parijs aangekomen was het even zoeken waar we naartoe moesten. Wij dachten dat wij met het overstappen gewoon achter de douane konden blijven, maar uiteindelijk bleek dat je eerst de douane uit moest en daarna weer in…
Ons plan was om achter de douane ergens in een restaurant neer te ploffen en lekker gezellig met elkaar te eten en wat te drinken. Dit was helaas mislukt… Achter de douane in Parijs was geen kip te bekennen, het was helemaal uitgestorven. Er waren wel vier restaurants, maar dit waren allemaal snack aangelegenheden. Uiteindelijk maar naar één van deze snacktenten gegaan, waar we mega veel geld moesten betalen voor een slappe tosti of een slappe pizzapunt.

Na deze domper zijn we verder gelopen naar de bar, met onderweg een pitstop bij de playstation stations (stonden ongeveer 20 playstations, waar je gratis op mocht spelen). In de bar hebben we lekker nog een paar uur ons vermaakt met het kaartspel ‘Presidenten’.

Om half twaalf was gepland dat onze vlucht naar Johannesburg zou vertrekken. Na een lange tijd in de rij te hebben gestaan voor het boarden konden we dan eindelijk het vliegtuig in. We vlogen met het grootste passagiersvliegtuig ter wereld: de airbus A380. Dit was wel even een verschil met het vorige vliegtuigje, in dit mega vliegtuig konden namelijk 532 mensen plaatsnemen!

Na weinig slaap en nog minder eten (wat er wel was, maar niet lekker was) kwamen we een halfuur te laat aan op onze eindbestemming Johannesburg! Toen we het vliegtuig uitliepen waren we allemaal heel nerveus, want er was ons goed op het hart gedrukt dat we bij de paspoort-controle, behalve een stempel in je paspoort, ook stempels op onze visa brieven moesten regelen.

Dit ging niet helemaal zoals gepland. Bij Gijs en Melanie deed een vrouw heel erg moeilijk met het geven van deze stempels… En na veel stampij en een redelijk opgefokte Gijs, kregen we uiteindelijk onze zin en had iedereen zijn stempels.
Wanneer we deze stempels op de brieven hebben, dan is het makkelijker om over twee maanden een éénmalige visum-verlenging aan te vragen. In het verleden hebben ze bij andere stagiaires hier nog weleens super moeilijk over gedaan en zelfs ook mensen geweigerd!

Door naar de bagageband, waar iedereens bagage gelukkig snel kwam en naar de uitgang waar onze lifts stonden te wachten. Geert en Melanie werden opgepikt door iemand van hun guest-house, Gijs door familie en Michelle en ik werden opgehaald door Muhammad.
Muhammad is een man waar ik al ongeveer 1,5 maand email en telefooncontact mee heb gehad. Via hem huren we het huis waar we nu wonen.
We hadden natuurlijk géén idee hoe onze Muhammad eruit zag, dus dat was een komische aangelegenheid toen we die schuifdeuren uitliepen. Er stonden enorm veel mensen met bordjes, dus die zijn we allemaal langsgegaan, maar nergens was een bordje voor ons. Uiteindelijk had ik maar z’n nummer opgezocht, hem gebeld en hadden we afgesproken bij het wisselkantoor te meeten.

Muhammad blijkt een verschrikkelijk aardige man te zijn die het goed met ons voorheeft. Hij was helemaal bezorgd dat we wel alles hadden, of we niks nodig hadden en dat soort dingen. Voor Michelle en mij was het heel gek om opeens in Zuid-Afrika te zijn, want overal lopen mannetjes die dingen voor je gaan dragen enzo. Wij zeiden dat we dat zelf wel konden, maar we moesten het persee door die mannetjes laten doen… Wij liepen er dus naast, met niks, terwijl die mannen zich kapot zweetten… Bij de auto aangekomen ging Michelle achterin zitten en ik zou voorin gaan zitten. Je raadt het al, ik stond natuurlijk aan de verkeerde kant van de auto, haha… Stuur zit aan de andere kant, dus ik moest ook aan de andere kant instappen.

Muhammad had ons als eerst direct naar het huis gebracht waar we gaan wonen. Daar heeft hij een rondleiding gegeven en hebben we de spullen binnen gezet. Eigenlijk zouden we een take-away bestellen, maar uiteindelijk besloten we dat we toch wel even boodschappen wilden doen, zodat we ook drinken en ontbijt en dergelijke hadden.
Muhammad moest eigenlijk weg, maar hij wilde dat het goed kwam met ons, dus hij is ook nog mee geweest naar de supermarkt. Hij had niet zoveel tijd, dus we moesten even snel de hoognodige dingen halen. Super raar om opeens daar boodschappen te doen. Geen benul van de prijzen, of iets duur is of niet, hebben we wat dingen mee gegraaid en afgerekend. Hier kwam ook weer een grappig cultuurverschil naar boven. Muhammad en alle hulpjes die bij de kassa stonden konden niet geloven dat je in Nederland zelf je boodschappen op de band laadt, betaald en daarna ook zelf je boodschappen in tassen zet… Ik was begonnen met opladen van de band en Michelle wilde dus gaan inpakken, maar daar werd hevig tegen geprotesteerd. We stonden dus weer met onze handen in onze zakken ernaast te kijken hoe zij dat werk voor ons deden…
Oohjaa, karretjes die leeg zijn (bagagekarren op het vliegveld of winkelwagentjes) kun je gewoon laten staan waar je ze leeghaalt, want dat wordt allemaal achter je kont opgeruimd.

Toen we thuis waren hebben we even op ons balkon gezeten en onze koffers uitgepakt. Daarna weer op het balkon gezeten en nog even een rondje door het complex gelopen. We hebben de security al ontmoet en morgen krijgen we toegangsmagneten voor de poort. ’s Avonds hebben we lekker gekookt en gedoucht en zijn we helemaal gesloopt van de lange reis en eerste indrukken op tijd naar bed gegaan.

-Jolanda.